Moederschap

Stop de tijd!

Stop de tijd! Jeetje! De laatste weken gaat het allemaal zo snel, waar Aron eerst nog zoveel hulp nodig had bij bepaalde dingen raast hij mij nu voorbij met van alles. En daar hoort natuurlijk het angst gevoel bij, het angst gevoel van: kleine mannetjes worden groot. Ik ben trots maar ook verdrietig want mijn baby is verdwenen. Het kleine ventje die mij nodig had is op weg naar een eigen leventje. 

Het klinkt misschien wat dramatisch maar het voelt echt zo voor mij. Sinds afgelopen weekend fietst Aron. Fietsen was iets waarvan ik dacht dat het nog even zou gaan duren, maar opeens ging je er vandoor! Vanaf dat moment heb ik het fietsen gestimuleerd en vandaag (ik schreef dit gisteravond) fietste je een heel stuk. Je had je fiets namelijk mee naar oma, die aan het oppassen was. Die fiets moest natuurlijk ook weer mee naar huis dus samen gingen we naar huis, jij op de fiets en ik er lopend naast. Maar eerst nog even een ijsje eten in het dorp. Je hebt alles gefietst, WAUW! Je stopte netjes bij de weg en maakte mooie bochtjes. Een stukje vrijheid, een stukje zelfstandigheid. De komende dagen/weken zullen wij dan ook veel op de fiets te zien zijn.

Ik kan het zelf!

Ook je jas aan doen kan je zelf, ik leerde het je snel en nu wil je het alleen nog maar zelf doen. Super knap natuurlijk maar weer iets waarbij ik je moet loslaten. Zo zijn er veel meer dingen die jij de laatste tijd ‘opeens’ zelf wilt doen. Loslaten, op dat punt zijn we nu gekomen.  Ook begin jij je eigen mening goed te vormen, je weet duidelijk wat je wel en niet wil en je weet dit ook goed aan te geven. Gelukkig zijn wij nog altijd de baas haha!

Ik geniet

Ik geniet van alle momenten, want ik besef me opeens dat alles voorbij vliegt. In gedachten ben je nog dat kleine ventje die in zijn wiegje naar ons lag te lachen, maar in de werkelijkheid ben jij inmiddels al een grote peuter, met echte boeven streken! Ik geniet als wij samen naar muziek luisteren en jij je best doet om (Engelstalige) liedjes probeert mee te zingen. Maar ook als je aan tafel, tijdens het eten je meest grappige lach aan ons laat horen.

Lieve Aron, ik ben trots op je en blij om je mama te mogen zijn! 

xo

Facebook Comments
Previous Post Next Post

heb je deze blogs al gelezen?

9 Comments

  • Reply Jessica

    Slik…Wat prachtig geschreven!
    Ik ben fan van je blog, veel respect voor jou-jullie!

    Groetjes Jessica , oud-klasgenootje MZ opleiding 🙂

    14/03/2014 at 2:00 pm
  • Reply henny kaldijk

    En ik blij je lieve oma te zijn en idd je gaat ineens heel snel. Maar je wordt een grote jongen. Dikke kus

    14/03/2014 at 2:09 pm
  • Reply Sas

    Hij wordt groot! 🙂
    En super lief die laatste zin<3

    14/03/2014 at 2:12 pm
  • Reply Manon

    Ah wat leuk! Grote jongetjes zijn denk ik ook heel erg gezellig en leuk ^^

    14/03/2014 at 2:38 pm
  • Reply Dagmar

    Wauw wat een hartverwarmend artikel. Ik begin er helemaal door te stralen. Je bent echt een geweldige mama en ik ben zo ongelooflijk trots op je! En dat loslaten is niet gemakkelijk, maar je krijgt er een knappe grote prins voor terug <3

    14/03/2014 at 2:41 pm
  • Reply jackie

    je hebt gewoon gelijk….
    het gaat snel…
    Klinkt echt heel cliché he
    maar kijk bij mij, opeens zijn ze 12…

    14/03/2014 at 3:58 pm
  • Reply Healthy Mommy

    Wauw.. Wat lief en mooi geschreven!

    14/03/2014 at 3:19 pm
  • Reply Desiree

    Lief geschreven. En wat super dat Aron al zo goed kan fietsen. Topper!

    14/03/2014 at 4:36 pm
  • Reply samantha

    prachtig geschreven joyce! Wat een grote man zo, even slikken indd

    14/03/2014 at 9:03 pm
  • Leave a Reply