Comments (4)

Ik vind het heel goed dat je hier heel open over bent. Ik heb zelf in een half jaar tijd 3 miskramen gehad en ben er ook heel open over. Wij hebben ook bloedonderzoek laten doen en er is een oorzaak uit gekomen waarom ik miskramen kreeg. In mijn 2 voldragen zwangerschappen ook vlokkentest gehad om te kijken of er geen genetische afwijkingen waren.

Goed dat je hier over schrijft! Al is het moeilijk. Heb zelf 4 miskramen gehad. 2 spontaan en 2 met curretage. Onderzoek laten doen na de 4e en er werd een mogelijke oorzaak gevonden. Daarna werd ik zwanger van mijn zoon.
Heb er eerder ook over geschreven, hielp goed met de verwerking.

Mijn eerste twee zwangerschappen waren miskramen. Eerste keer moest curretage en tweede keer koos ik er zelf voor, na 2 weken verplicht afwachten.
Als je er zelf over praat hoor je pas hoeveel vrouwen het ook is overkomen. Dat verbaasde mij echt.
Mooi dat je er aandacht aan besteedt.

Wat herken ik me in je verhaal…
Mijn vriend en ik besloten in juni om voor een kindje te gaan. Eind augustus deed ik een eerste test, en die was meteen positief. Ik was overdonderd dat het allemaal zo snel ging, kon het haast niet geloven dat ik voor een keertje meteen geluk mocht kennen, na al wat ik op medisch vlak al had meegemaakt.

Ook op negen weken, bij de eerste echo bleek het vruchtzakje leeg te zijn. De baby die in me groeide, was er niet meer. Het beeld, de blik naar mijn vriend, ik vergeet het niet meer. Ik wou zo snel mogelijk van de stoel weg, zo snel mogelijk naar buiten maar dan krijg je eerst de opties te horen.

Ik besloot om eerst thuis een miskraam op te wekken adhv pillen. Ik deed niets anders als huilen, ik wou het niet kwijt hoewel het kindje er niet meer was. Je wacht inderdaad dagenlang tot het nou eindelijk zou gebeuren, maar steeds niets… uiteindelijk besloot ik om voor een curetage te gaan zodat ik er sneller vanaf zou zijn.

Dinsdagmiddag mocht ik binnen, namiddag was het gebeurd. Onderweg na de operatiekamer deed ik weer niets anders als huilen… waarom? Na de curetage verloor ik enorm veel bloed, ik moest in het ziekenhuis blijven en ‘s nachts ging het zo slecht, dat ze een tweede curetage hebben uitgevoerd. Er bleek een scheurtje in mijn baarmoederhals te zitten…

Nu twee weken later, is mijn lichaam nog steeds niet hersteld. Ik heb bloed bijgekregen maar mijn bloedwaarden zijn nog te laag. Je wilt opnieuw gaan werken, maar je wordt beperkt door je eigen lichaam.

Ik ben heel bang voor een volgende keer. Wij zaten zo op een roze wolk en ineens werden we losgelaten en op de grond gegooid. Op negen weken tijd was het al zo geliefd… ik huil er nog steeds om. Het verdriet heeft nog geen plaats gevonden.

Als ik erover praat, merk ik ook hoeveel mensen het hebben meegemaakt en uiteindelijk toch gezonde kinderen hebben. Maar dat neemt mijn angst niet weg… 🙁

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

SCROLL TO TOP